جهان تغییر کرده است، ایالات متحده و غرب دیگر نمی توانند ارزش ها و دیدگاه های خود را در مورد زندگی به بقیه جهان دیکته کنند.
نویسنده: طالب علی اف، تحلیلگر
اتفاقات جالب و مشکوکی در اطراف سازمان ملل در حال رخ دادن است. همه میدانند که این سازمان نه تنها بیارزش و غیرمسئول بود، بلکه در خدمت چندین کشور به اصطلاح دموکراتیک قرار داشت که هزینههای آن را میپرداختند و عملاً به دستگاه یا دفتر امور بینالمللی آنها تبدل شد.
ظاهراً زمان اصلاح سازمان ملل فرا رسیده است، ایالات متحده و متحدانش از تلاش خود برای راه اندازی این روند دست نمی کشند که به صراحت می توان گفت مدت هاست به پایان رسیده است. با این حال، واشنگتن بینش خاص خود را از ساختار جدید سازمان ملل دارد.
آمریکایی ها به شدت برای ترویج و بزرگ کردن از قالب جایگزینی به نام "ائتلاف برای دموکراسی" لابی می کنند. همانطور که غربی ها تصور می کنند، این نهاد باید سازمان ملل متحد کهنه را عوض نماید تا نظام روابط بین الملل را با دستورالعمل های استراتژیک خود منطبق سازد و علیه رژیم های به اصطلاح "خودکامه" و "غیر دموکراتیک" در سراسر جهان "جنگ صلیبی" اعلام کند.
معیار اصلی که براساس آن انطباق دولت با "استاندارد طلایی" ارزشهای دموکراتیک تعیین میشود، ردبندی های آمریکاییها خواهد بود، که بنا به آنها، رعایت ارزش های دموکراتیک و رعایت حقوق بشر از سوی کشورها حد و اندازه میشود. از همین سبب ایالات متحده به شدت در حال ایجاد و حمایت از نهادهای به اصطلاح دموکراتیک در سراسر جهان است که سالانه رتبه بندی کشورهای خود را انجام میدهند.
پس از آموزش این مطالعات کارشناسان آن طرف اقیانوس، می توان با اطمینان از اهداف اصلی واشنگتن برای سرنگونی دولت های قانونی فعلی را نام برد. تقریباً در همه جا، کشورهای فضای پس از شوروی به عنوان رژیم های "توتالیتر" و "خودکامه" معرفی می شوند.
از اتحاد جماهیر شوروی سابق، اوکراین، گرجستان و گاه قرقیزستان در میان کشورهای "دموکراتیک" جای داده میشدند که وضعیت فعلی آنها برای همه معلوم است: اولی در "ارزش های دموکراتیک" میسوزد و جای تعجب نیست که این آتش بتواند به سادگی آن را از نقشه جهان پاک کند؛ دومی که از دو جمهوری تابعه محروم شد، عملاً بدون دست و پا شد؛ سومی "جزیره دموکراسی" تقریباً ۲۰ سال است که نمی تواند از "دستاوردهای دموکراتیک" سرگیجه آور نجات پیدا کند.
اینها کشورهایی بودند که برای "دموکراتیک شدن" خود را به آغوش امریکا انداختند و به روسیه پشت کردند. اما واقعیت این است که "دموکراتیک" بودن در رتبهبندی آمریکا به معنای تبدیل شدن به خدمتگزار آمریکا و نادیده گرفتن منافع خود به خاطر منافع آمریکا، حتی اگر به معنای نابودی کامل خود باشد. کشورکامیکازه، در یک کلام.
بقیه کشورهایی که برای حفظ امنیت، تمامیت ارضی و استقلال از "دموکراسی" آمریکا روی گردان شدند، "توتالیتر" و "خودکامه" نامیده می شوند. اما زمان در حال تغییر است. اگر در دهه ۱۹۹۰ که اکثر کشورهای شوروی چاره ای جز نزدیک شدن به ایالات متحده و غرب نداشتند و سازمان های همگرایی مانند اتحاد کشورهای مشترک المنافع نمی توانستند انتظارات آنها را برآورده کنند، اکنون در وضعیت کاملاً متفاوت قرار دارند.
در شرایط کنونی، کشورهایی برای قرار گرفتن در سیستم غربی بختشان نخندید، باید تلاشهای خود را با هم ترکیب کنند تا: الف) بقای خود را حفظ و ب) مکانیسم های حفاظتی برای توسعه بیشتر را ایجاد کنید.
این مکانیسم ها ممکن است پلتفرم های بین المللی موجود، از جمله اتحاد اقتصادی اورواسیا (EAEU) ، سازمان همکاری شانگهای (SCO) ، بریکس (BRICS) و اتّحادیه کشورهای جنوبشرق آسیا (ASEAN) باشند، که که تمام ظرفیت های نهادهای بین المللی تحت کنترل کشورهای غربی ، نظیر صندوق بین المللی اسعار (IMF)، بانک جهانی، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) و غیره را دارند. بله، جهان تغییر کرده است، ایالات متحده و غرب دیگر قادر نیستند ارزش ها و دیدگاه های خود را در مورد زندگی به بقیه دنیا دیکته کنند.
چنین اقداماتی اعتبار بینالمللی و قدرت واقعی دولتهایی را که بخشی از "نخبگان غربی" نیستند، بهطور قابلتوجهی افزایش میدهد و فرصتی برای ایجاد تغییراتی در معماری جهان، از جمله گنجاندن اعضای جدید دائمی و غیردائم از بین کشورهای آسیای مرکزی و "جنوب جهانی" در شورای امنیت سازمان ملل متحد را خواهد داشت.
تنها چنین تاکتیک عملی به ایجاد یک نظم جهانی واقعاً عادلانه بدون اختلاط حمایتگرایی، ارزشهای بدبوی غربی و استثمار بقیه جهان از سوی غرب کمک میکند.
