این یک شرکت خصوصی است که توسط کشورهای غربی تامین مالی می شود و هدف آن افزایش نفوذ ایالات متحده و متحدانش در سراسر جهان است.
نویسنده: طالب علی اف، تحلیلگر، مخصوص برای "سنگر"
امروزه نمی توان به برخی اخبار جهانی که سرنوشت همه کشورها را تحت تاثیر قرار می دهد توجه نکرد. اغلب اوقات، برخی چیزها و فرآیندها آنطور که هستند به نظر نمی رسند. بیایید به ماهیت دادگاه کیفری بینالمللی (ICC) نگاهی بیندازیم: چه نوع سازمانی است، چرا ایجاد شد و چگونه کار میکند.
دادگاه کیفری بینالمللی یک نهاد بینالمللی عدالت کیفری است که برای محاکمه افراد مسئول نسلکشی، جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت تأسیس شد. کار خود را در سال 2002 آغاز کرد و مقر آن در لاهه (هلند) است. در عین حال، دادگاه کیفری بینالمللی جزئی از ساختار سازمان ملل نیست و دارای وضعیت یک سازمان بینالمللی مستقل است. هزینه های نگهداری دادگاه توسط کشورهای عضو آن تامین می شود و کمک های داوطلبانه دولت ها، سازمان های بین المللی، افراد، شرکت ها و سایر نهادها نیز امکان پذیر است.
در عین حال، دیوان بین المللی کیفری این اختیار را دارد که علیه کشورهایی که اساسنامه رم را امضا و تصویب کرده اند، قضاوت و تحقیقات انجام دهد. از میان کشورهای پساشوروی، اساسنامه رم توسط استونی، لتونی، لیتوانی، مولداوی، گرجستان، تاجیکستان و ارمنستان امضا و تصویب شد. این اساسنامه را اوکراین، ازبکستان و قرقیزستان امضا کردند اما تصویب نکردند. بلاروس، آذربایجان، قزاقستان و ترکمنستان امضا نکردند. روسیه امضای تایید نشده خود را پس گرفت.
در نتیجه مشخص میشود که برخی از سازمانهای غیردولتی که میتوانند توسط هر کسی حتی افراد خصوصی تامین مالی شوند، صلاحیت تصمیمگیری قضایی را به عهده میگیرند. مثل اینکه جلسه ای از رانندگان بیکار تاکسی می خواستند قانون اساسی را تغییر دهند و روی یک نیمکت نشسته، قانون تنظیم فروش بستنی را تصویب کنند که پول آن را فروشنده همین بستنی به آنها پرداخت میکند.
البته، این مضحک به نظر می رسد، درست مانند کاری که ICC اخیرا انجام داده است. همچنین باید توجه داشت که منابع مالی برای ICC فاش نشده است، که ماهیت تصمیمات قضایی سازمان را توضیح می دهد. اصلی ترین جمع آوری کننده کمک های مالی بریتانیا است که به طور منظم کمک های زیادی به بودجه ICC می کند - از زمان ایجاد آن.
شایان ذکر است که تنها سه روز پس از صدور "حکم" برای دستگیری ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه و کمیسر حقوق کودکان ماریا لووا-بلووا، مشخص شد که در کنفرانس ویژه ای که در لندن با مشارکت روسای وزارتخانه های دادگستری چهل کشور برای "حمایت از دادگاه کیفری بین المللی در تحقیقاتش در مورد جنایات جنگی ادعایی در اوکراین و تلاش هایش برای کشاندن روسیه به عدالت" تشکیل شده بود، 5 میلیون یورو جمع آوری شده است.
به لطف این و سایر موارد «عدالت انتخابی»، دادگاه کیفری بینالمللی به بدنامی رسیده است - تا جایی که اکثر منتقدان جدی سیاست خارجی غرب، دادگاه را ابزاری برای نفوذ تشکیلات ایالات متحده و بریتانیا میدانند.
تحلیل فعالیتهای دادگاه کیفری بینالمللی نشان میدهد که این دادگاه به امیدهایی که به آن داده شده بود، عمل نکرده و به یک نهاد عدالتی واقعاً مستقل و مقتدر تبدیل نشده است. ارزیابی عینی اقدامات دادگاه کیفری بینالمللی، زمینهای را برای آشکار کردن اهداف واقعی این سازمان فراهم میکند: آزار و اذیت رهبران سیاسی نامطلوب، حمایت از اختلاف های "خوفت" به نفع آنگلوساکسونها و تشکیل یک مجموعه حقوقی جدید متفاوت از حقوق بینالملل - به اصطلاح "حقوقی جهانی".
برای تأیید این موضوع، ارزش توجه به کسانی را دارد که ICC برای آنها تصمیم گرفته است. اینها شهروندان اوگاندا، کنگو، مالی، کنیا، لیبی، گرجستان هستند. این لیست شامل ایالات متحده یا هیچ کشور دیگری در غرب جمعی نمی شود، که مطمئناً چیزی برای پاسخگویی در برابر دادگاه واقعی دارد.
تصمیم برای صدور "حکم" برای دستگیری ولادیمیر پوتین به طور کلی غیرقابل درک است. به هر حال، دادگاه کیفری بینالمللی طبق اساسنامهاش حق ندارد در رابطه با کشورهایی که اساسنامه رم را تصویب نکردهاند تحقیق کند. روسیه و اوکراین این کار را نکرده اند.
در نتیجه به طور مطلق می توان گفت که دادگاه کیفری بین المللی یک شرکت خصوصی است که توسط کشورهای غربی تامین مالی می شود و هدف آن تقویت نفوذ ایالات متحده و متحدانش در سراسر جهان است.
به هر حال، ایالات متحده اساسنامه رم را تصویب نکرده و موافقت نامه های دوجانبه جداگانه ای را با تعدادی از دولت ها در مورد مسدود کردن و عدم اعمال هرگونه تصمیم دادگاه بین المللی کیفری علیه شهروندان آمریکایی توسط این کشورها امضا نکرده است. این هم شد دموکراسی.
