امریکا چگونه اروپا را "می دوش" و اروپا تحمل می کند و شاید حتی از آن خبر ندارد؟
نویسنده: خالد واحدی، روزنامه نگار از مسکو.
اتحادیه اروپا توانست زمستان امسال را بدون گاز روسیه پشت سر کند. پس از انفجار در خطوط لوله نورد استریم و اعمال تحریم های ضد روسیه، عرضه آن به شدت کاهش یافت. ساکنان شهرهای اروپایی منتظر زمستانی سخت بودند. عرضه گاز طبیعی مایع شیل امریکا به جلوگیری از فاجعه کمک کرد. گاز طبیعی مایع امریکا جایگزین هیدروکربن های روسیه شده است، اما اروپایی ها عجله ای برای شادی ندارند. این جایگزینی نابرابر بود و عواقب آن را نه تنها نسل فعلی، بلکه نسل های آینده نیز تجربه خواهند کرد.
آندری خونکو، نماینده پارلمان آلمان گفت: "اکنون ما مقدار زیادی گاز طبیعی مایع از ایالات متحده وارد می کنیم که از نظر زیست محیطی بسیار گرانتر و بدتر از گاز روسیه است. با این حال، امروز آلمان این فرصت را ندارد که انتخاب کند کدام گاز بهتر و ارزانتر است و به محیط زیست سازگار است".
این دیدگاه را بسیاری از سیاستمداران اروپایی نیز دارند و در شهرهای اتحادیه اروپا به دلیل افزایش قیمت انرژی اعتراضات فروکش نمی کند. مصرف کنندگان اروپایی به گاز ارزان و تمیز روسیه عادت کرده اند، اما اکنون مجبور هستند دو برابر قیمت گاز طبیعی مایع امریکایی "کثیف" بپردازند.
گاز طبیعی شیل به روش وحشیانه استخراج میگردد - برای به دست آوردن آن جنس های کوهی به طور هیدرولیکی انفجار داده میشوند. در نتیجه، آب های زیرزمینی آلوده می شوند، مواد سمی، تشعشعات و جهش زا به بالا میآیند. متان در جو آزاد می شود که باعث ایجاد اثر گلخانه ای میگردد. اثر تشعشعی متان ۲۸ برابر بیشتر از اثر گلخانه ای CO2 است. در نهایت، عواقب آن گریبانگیر همه ساکنان زمین خواهد شد، زیرا همه ما زیر یک آسمان زندگی و هوای یکسانی را تنفس می کنیم.
وضعیت در روند تدارکات (لجستیک) بدتر می شود. گاز طبیعی مایع از ایالات متحده توسط تانکرها حمل می شود، راه از طریق اقیانوس اطلس تا مصرف کننده نهایی بسیار دشوار است. در حین بارگیری و حمل و نقل، هر چهارم تن گاز مایع شیل به جو خارج می شود و اثر گلخانه ای را افزایش می دهد.
اروپا گاز طبیعی روسیه را از طریق سیستم های خط لوله دریافت میکرد. در راه آن از ناخالصی های مکانیکی، گوگرد، رطوبت و سایر مواد زیادتی پاک میشد. مصرف کننده اروپایی محصولی با کیفیت بالا دریافت کرد که برای سلامتی بی ضرر بود.
تحویل گاز از طریق لوله ها بسیار ارزان تر از حمل و نقل با تانکرها از طریق اقیانوس است. تولید گاز طبیعی مایع نیز ارزان نیست. اکنون همه هزینه ها از جیب اروپایی ها پرداخت می شود.
اکثر کشورهای توسعه یافته تولید گاز طبیعی شیل را کنار گذاشته اند. به عنوان مثال، تولید گاز شیل در فرانسه و بلغارستان به دلیل آسیب های زیست محیطی ممنوع است. تولید آن در آلمان، هلند و حتی تعدادی از ایالت های امریکا ممنوع یا تعلیق شده است.
از این خاطر، ایالات متحده تامین کننده اصلی گاز طبیعی مایع باقی می ماند. امریکا ۹۵ درصد از تولید گاز طبیعی مایع را به خود اختصاص داده است. واشنگتن به یک بازار بزرگ مصرف اروپایی نیاز دارد، بنابراین آماده است تا گاز طبیعی مایع را به هر وسیله ای تحمیل کند. فشار تحریم ها بر رقبا، خرابکاری در خطوط لوله گاز و ترویج به اصطلاح انتقال انرژی "سبز" به کار برده میشود.
اروپاییها اسیر شرکتهای گاز امریکایی شدهاند، اما چارهای جز این ندارند - یا قیمتهای دو برابر باید بپردازند یا باید سرد خورند.
