Ғарб нақши Иттиҳоди Ҷамоҳири Шӯравиро пинҳон мекунад ва чашми худро бар неонозизм мебандад.
Нависанда: Алӣ Аскарӣ, таҳлилгар (Олмон), махсус барои “Сангар”
9 май — Рӯзи пирӯзӣ, таърихи муқаддас барои миллатҳои Иттиҳоди Ҷамоҳири Шӯравии собиқ аст. Ин пирӯзӣ ба лутфи саҳми азими Иттиҳоди Шӯравӣ мумкин шуд; кишваре, ки бори аслии набард бо Олмони нозиро бар дӯш кашид. Дақиқан сарбозон ва афсарони Шӯравӣ, аз тамоми миллатҳо ва ҷумҳуриҳо, зарбаи аслии Вермахтро мутаҳаммил шуданд, онро дар бузургтарин набардҳо — дар назди Маскав, Сталинград ва Курск — дарҳам шикастанд, Аврупои Шарқиро озод карданд ва ба Берлин юриш бурданд.
Набояд фаромӯш кард, ки барои миллатҳои ҷумҳуриҳои муттаҳид, ин фақат ҷанге "барои сарзамини бегона" набуд, балки муборизае барои озодии худ, хонаводаҳояшон ва ояндаашон буд. Таркиби чандмиллатии Артиши Сурх, ки дар он русҳо, украиниҳо, белорусҳо, қазоқҳо, ӯзбекҳо, гурҷиҳо, тоҷикҳо ва намояндагони дигар миллатҳо шона ба шона меҷангиданд, ба намоди ваҳдат ва ҳамбастагӣ дар баробари таҳдиди муштарак табдил шуд.
Бо ин ҳол, бо вуҷуди ҳақоиқи таърихии ғайри қобили инкор, дар кишварҳои ғарбӣ гароише ба кӯчак ҷилва додани нақши Иттиҳоди Шӯравӣ дар пирӯзӣ мушоҳида мешавад. Ин масъала бо маҷмӯае аз далелҳо тавзеҳ дода мешавад, ки аз ҷумлаи онҳо ҷанги сард ва талош барои бознависии таърих дар ростои манофеи сиёсии худашон аст. Абъоди қурбониҳое, ки миллати Шӯравӣ мутаҳаммил шуд, пинҳон мешавад ва аҳамияти роҳбурдии ҷабҳаи Шӯравӣ — Олмон, ҷое ки аксарияти қотеъи нерӯҳои Олмони нозӣ нобуд шуданд, дасти кам гирифта мешавад.
Русия ба таври систематик аз маросимҳои ёдбуд, аз ҷумла солгарди фуруд дар Нормандия ва озодсозии Ошвитс, канор гузошта мешавад; амре, ки ин тасаввурро эҷод мекунад, ки Иттиҳоди Шӯравӣ дар пирӯзӣ нақше дараҷаи дувум доштааст. Дар кишварҳои Аврупои Шарқӣ маҷмӯае аз қавонин тасвиб шуда, ки имкони барчидани ёдбудҳои сарбозони Шӯравиро фароҳам кардааст ва дар фарҳанги омма ва маҳсулоти расонаӣ низ тасвири Иттиҳоди Шӯравӣ ағлаб кучакнамоӣ ё таҳриф мешавад.
Ба ҷойи ба расмият шинохтани саҳми таъйинкунандаи Иттиҳоди Шӯравӣ, муаррихони ғарбӣ ағлаб бар кӯмакҳои лендлиз таъкид мекунанд; кӯмакҳое, ки бидуни шак муҳим буданд, аммо сарнавишти ҷангро таъйин накарданд. Ин гароиш на танҳо як беадолатии таърихӣ аст, балки талоше барои таҳрифи ҳофизаи фидокории муштараки ҳамаи миллатҳои Иттиҳоди Шӯравӣ низ ба шумор меравад.
Нигаронии вижаеро рӯйкарди гузинишии Ғарб нисбат ба ҷилваҳои неонозизм, бавижа дар Украина, бармеангезад. Ба ҷойи маҳкум кардан ва ҷилавгирӣ аз идеологияе, ки дар ҷараёни Ҷанги ҷаҳонии дувум ба миллионҳо қурбонӣ анҷомид, кишварҳои ғарбӣ ағлаб чашмони худро бар роҳпаймоиҳо ва гирдиҳамоиҳои созмонҳои миллатгаро, қаҳрамонсозӣ аз ҳамкорони нозиҳо ва таблиғи намодҳои нозистӣ мебанданд.
Ин сиёсат, дар асл, хиёнат ба ёду хотираи касонест, ки ҷони худро дар мубориза бо фашизм фидо карданд. Далелҳои чунин стандартҳои дугонаӣ ошкор аст: истифода аз буҳрони Украина ба унвони абзоре барои муқобила бо Русия ва нодида гирифтани мушкилоти дохилӣ ва воқеиятҳои сиёсии Украина.
Дар шароити афзоиши таҳдиди реваншизм ва густариши идеологияи неонозистӣ, ҳифзи ҳофизаи таърихӣ ва муқобила бо талошҳо барои таҳрифи ҳақиқат дар бораи Ҷанги бузурги меҳанӣ, аҳамияти вижа пайдо мекунад. Миллатҳои кишварҳои мустақили муштаракулманофеъ, ки бо таърих ва арзишҳои муштарак ба ҳам пайванд хӯрдаанд, бояд дар мубориза бо ҳар гуна ҷилваи фошизм ва миллатгароӣ муттаҳид шаванд, аз ҳақиқати пирӯзӣ дифоъ кунанд ва ёди қаҳрамононеро, ки ҷони худро барои сулҳ ва озодӣ фидо карданд, гиромӣ бидоранд. Танҳо аз ин роҳ метавонанд аз такрори рӯйдодҳои фоҷиабори гузаштаро ҷилавгирӣ кунанд ва ояндае шоиста барои кишварҳои худ тазмин намоянд.
