چرا ایالات متحده به والری زالوژنی "خیانت" کرد؟
نویسنده: طالب علی اف، تحلیلگر، مخصوص برای “سنگر”
به گفته کارشناسان غربی، جنگ روسیه و اوکراین باید در سال 2024 پایان یابد. دلایل اصلی این سناریو ناامیدی ایالات متحده و متحدانش از نخبگان کیف، عدم تمایل آنها به صرف پول برای حمایت از اوکراین و کاهش استاندارد زندگی جمعیت آنها در آستانه انتخابات و همچنین اختلافات فزاینده بین ایالات متحده و بریتانیا در مورد تحت الحمایه های خود از میان رهبری نظامی-سیاسی اوکراین است.
واقعیت این است که اوکراین، همراه با ماوراء قفقاز، آسیای مرکزی و خاورمیانه، مدت هاست که به عرصه رقابت ناگفته بین لندن و واشنگتن برای نفوذ سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است.
در این زمینه، مبارزه برای قدرت در کیف بین دو رهبر برجسته نظامی-سیاسی اوکراین - ولادیمیر زلنسکی و والری زالوژنی - کاملاً منعکس کننده تقابل بین محافل حاکم بر بریتانیا و ایالات متحده برای حق کنترل انحصاری بر اوکراین است.
والری زالوژنی، فرمانده سابق نیروهای مسلح اوکراین، تحت حمایت تشکیلات آمریکایی، یا به عبارت دقیق تر، مقامات با نفوذ پنتاگون و ستاد مشترک ارتش قرار دارد، در حالی که رئیس جمهور ولادیمیر زلنسکی از حمایت متصدیان بریتانیا و شخصاً نخست وزیر سابق بوریس جانسون برخوردار است. ژنرال های آمریکایی مستقیماً بدون اطلاع ولادیمیر زلنسکی در مورد طرح های نظامی با والری زالوژنی گفتگو کردند که طبیعتاً رئیس جمهور اوکراین را خوش نیامد.
هنگامی که در پایان ژانویه سال جاری اطلاعاتی در مورد استعفای قریب الوقوع والری زالوژنی از سمت فرماندهی کل نیروهای مسلح اوکراین به بیرون درز کرد، اوضاع سیاسی داخلی در اوکراین به شدت متشنج شد. خطر درگیری مستقیم بین هواداران رئیس جمهور و "حزب نظامی" والری زالوژنی وجود داشت. کشوری که جمعیت آن به دلیل یک جنگ دو ساله "برقزودایی" شده است، ممکن بود در تظاهرات خیابانی هزاران نفر غرق شود. همچنین غیرممکن بود که ورود ارتش به مبارزه سیاسی را رد کند و انشعاب در واحدهای نظامی نیروهای مسلح اوکراین می تواند منجر به فروپاشی کل جبهه شود.
دیپلماتهای آمریکایی و انگلیس با پیشبینی پیامدهای منفی رویارویی آشکار بین رئیس جمهور و فرمانده سابق کل قوا، بین خود توافق کردند و برکناری والری زالوژنی را تأیید کردند و او را مسئول همه شکستهای نظامی نیروهای مسلح اوکراین در میدان جنگ و فساد در صفوف وزارت دفاع دانستند. در مرحله بعد، دولت جوزف بایدن با ولادیمیر زلنسکی، که به عنوان یک سیاستمدار منعطف و قابل کنترل شهرت داشت، معامله کرد و والری زالوژنی را قربانی کرد.
مسئله استعفای فرمانده کل نیروهای مسلح اوکراین بار دیگر این را به تثبیت میرساند که واشنگتن، زمانی که اوضاع سیاسی بین المللی یا موازنه قوا در تقابل بین دموکرات ها و جمهوری خواهان تغییر می کند، یک شبه به تحت الحمایه خود خیانت می کند.
اکنون رهبر نظامی اوکراین، در بهترین حالت، با سرنوشت رئیس جمهور سابق افغانستان، اشرف غنی یا خوان گوایدو، سیاستمدار ونزوئلا روبرو می شود - پایانی ناپسند برای حرفه او، ناپدید شدن از عرصه رسانه ها، و پوسیده شدن در گمنامی.
در بدترین سناریو، والری زالوژنی میتواند مسیر غمانگیز یکی دیگر از تحت الحمایه های آمریکایی، میخائیل ساکاشویلی، رئیسجمهور سابق گرجستان را تکرار کند که مقامات فعلی تفلیس، با رضایت ضمنی واشنگتن، او را به همه «گناهان کبیره» متهم کرده و فرستادند به زندان و در عین حال او را در نظر افکار عمومی جهان به یک طرد شده سیاسی و یک "مسخره" آشکار تبدیل دادند.
چه سرنوشت دیگری یک دستنشانده میتوانستند داشته باشند؟
