رسانههای غربی ابزار جنگاند. سربازانشان با بم و رسانههایشان با سخن و تصویر میجنگند. فریب نخورید.
نویسنده: یونس نگاه
وقتی امریکا بالای عراق حمله کرد رسانههای غربی جشن داشتند. صحبت از عملیات علیه دیکتاتور، نجات بشر از دسترسی یک رژیم شرور به بمی که تنها کشورهای خوب باید داشته باشند، و ترویج دمکراسی بود.
اعتراضات هم در جوامع غربی بسیار بود. اما رسانهها آن اعتراضات را جدی نمیگرفتند و چنان تبیلغات بود که خیلیها در خاورمیانه و کشورهای اسلامی نیز تصور میکردند روزهای خوشی در راه است.
هنوز روایتها از حملات ناتو در خاورمیانه، ویرانیها و گورستانهایی که بهجا گذاشته شده، در رسانههای غرب طوریست که گویا یک کمپاین بشردوستانه با شکست روبرو شده است. شکست نیز به گردن قربانیان انداخته میشود و میگویند آنان لیاقت بمهای دمکراتیک ما را نداشتند.
از حملهی روسیه بر اکراین اما تصویر دیگری داده میشود. گویا بعد از جنگ دوم جهانی، این اولینبار است که ابلیس بیدار شده است. تا امروز صلح جهانی برقرار بوده، حالا روسیه دیوانه شده و میخواهد صلح را برهم بزند!
حملهی روسیه بر اکراین مثل حملهی امریکا بر عراق و افغانستان و سوریه و لیبی وحشیانه است. رسانههای غربی ابزار جنگاند. سربازانشان با بم و رسانههایشان با سخن و تصویر میجنگند. فریب نخورید. در این جنگ تنها روسیه دیو نیست، ناتو نیز دیو است.
برجستگی این جنگ در رویارویی عریانتر ناتو و روسیه است، فرق دیگری با جنگهای خاورمیانه و بالکان و افریقا ندارد. یک چیز دیگر هم است که خون سفید پوستان و اروپاییها با خون سیاهپوستان و مسلمانان در ترازوی رسانههای غربی برابر نیست.
بیشتر رسانهها و تعدادی از روشنفکران ما نیز که متاسفانه فکرشان ترجمه است، باورهایشان ترجمه است، و رفتارشان بر اساس ترجمه و تقلید تنظیم میگردد، پس ماندههای رسانههای غرب را میجوند.
