افغانستان کشور آزمایش های پست ترین و موذی ترین جاسوس هاست
نویسنده: اسماعیل فروغی، تحلیلگر
این روزها فراری های جمهوری فساد، یکی پشت دیگر به فعالیت های رسانه ای آغاز کرده و با براه انداختن ملاقات ها، کنفرانس های مطبوعاتی فردی و دسته جمعی از راه آنلاین یا حضوری، می خواهند بار دیگر مردم را در دامی دیگر گیر بیندازند.
این مهره های سوخته و بدنام بی آنکه به گناهان شان اعتراف کرده و ازعدالت و محکمه ترس داشته باشند، به آرزوی تعامل با طالبان، هنوزهم دراندیشه ی قدرت و تصاحب دارایی ها و جایدادهای شان استند.
ارچند اینان ظاهراً جدا جدا و چندین گروه به نظرمی آیند؛ اما همه هدفِ واحد و مشترک دارند. اگر حرکت ملی عدالت و صلحِ حنیف اتمر و معصوم استانکزی است یا فعالیتهای ممتد بی شرمانه ی حمدالله محب، اشرف غنی و سرور دانش. اگر دست و پا زدن های مزورانه ی عطا محمد نور، دوستم، محقق، خلیلی و ربانی است یا سفرها، اعلامیه ها و کوشش های رسانه ای حامد کرزی، یا تأسیس حزب ملی آزادی افغانستانِ رحمت الله نبیل و...؛ همه یک هدف را دنبال می نمایند ــ و آن معامله با طالبان و حفظ هژمونی قومی کهنه با پوشش نوِ جاهلیت طالبانی.
خیلی مضحک است که همه ی اینها با نقا ب دیموکرات و آزاداندیش ظاهر می شوند. بسیاری شان حتا لباس و استایل غربی دارند. تقریباً دختران همه ی شان در مدرسه ها و دانشگاه های خارج درس می خوانند. همه موسیقی و هنر را دوست دارند، همه با زنان و دختران شان به پارک ها و سینماها می روند، همه ظاهراً دیموکرات و آزاداندیش اند؛ اما می خواهند با طالب کنار بیایند. می خواهند با طالبان حکومت قابل قبول و به نظر آقای اتمر حکومت مشروع بسازند. با طالبان ــ با همان گروهی که در کارنامه های شان، فقط انتحار و کشتار بیگناهان، دشمنی با زن، با هنر و با مدنیت، دشمنی با شیعیان و هزاره ها، نسل کشی و کوچ دادن اجباری سایر اقوام درج است و بس.
ارچند طالبان تا هنوزهیچ کدام ازاین فراری های متملق را به اندازه ی مگسی هم اهمیت نداده و هرگز نمی خواهند آنان را درحکومت شریک بسازند؛ اما می خواهند بسیار ماهرانه از نیات قوم پرستانه ی پشتون های فراری و تملق و دنباله روی گروه های گریزی غیرپشتون، به نحوی سود ببرند که طبعاً همه به دستور آی اس آی و مشوره و مداخله ی پشت پرده ی امریکا و انگلیس است.
به باور ناظرانِ اوضاع افغانستان، هدف از تلاشهای این فراری های بی ریشه، همه فقط سپید کردن روی طالبان، مشروعیت بخشیدن به تروریزم دینی و ادامه و حفظ هژمونی قومی - ولو به خشن ترین شکل آن، می باشد. آنان بصراحت، بی ترس و بی شرمانه اذعان داشته اند که طالبان امنیت سراسری را تأمین کرده و برای افغانستان خوب استند فقط حکومت شان باید همه شمول، فراگیر و مشروع شود.
این افراد و گروههای تعامل طلب با طالبان، هیچ کدام توضیح نمی دهند که ــ چگونه می توان در زیر چتر یک حکومت افراطی دینی ــ تروریستی، حکومت همه شمول و فراگیرایجاد نمود؟
چگونه می شود با طالب محوری، دین محوری ، مرد محوری و قوم محوری به حکومت فراگیر دست یافت؟
جالب است که حکومت فراگیر ــ این شعار فریبنده و کذایی نتنها از سوی فراری های جمهوری فساد بلکه حتا ازسوی امریکا، انگلیس، اتحادیه ی اروپا و برخی سازمان های بین المللی هم زمزمه می شود که هیچ هدفی به جز فریب اذهان عامه، مشروعیت بخشیدن به تروریزم و تعامل با طالبان نمی تواند در قبال داشته باشد.
به هرحال، طوری که تاریخ نشان می دهد، افغانستان سرزمین آزمایش های دون صفت ترین جواسیس است. کسی نمیداند که امریکا و انگلیس تروریست پرور، باز فردا چه کسانی را بروی صحنه خواهند آورد - شاید باز یکی ازهمین فراری های جمهوری فساد را... شاید...